وحید تقی آبادی در ‫۶ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۰ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۰۹:۴۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۳۶:

بر خلاف نظر هوش مصنوعی که توصیه میکنم برای از بین نرفتن اصالت اشعار و معانی باطنی عمیق این اشعار که از درک و فهم هوش مصنوعی خارج هست، برای ترجمه از هوش مصنوعی استفاده نکنید، نظر بنده حقیر درباره این رباعی چیز دیگری هست:

 

به نظرم شعر از زبان خداوند به بشر پر مدعا هست که برای دیگران نسخه می‌دهد و خود را گره گشای دیگران میداند ولی نسبت به رنج و بیماری که از جانب خدا برای همان شخص می‌رسد نمی تواند برای خودش کاری انجام دهد و در بیت دوم خداوند می‌گوید که در برابر این رفتار بشر صبر می‌کند تا سر ما به سنگ بخورد و بفهمیم که بدون توفیقات الهی ما از خودمان هیچ چیز نداریم و در نهایت باید به درگاه خدا پناه ببریم و مانند حلقه ای که بر در آویزان است به خداوند تکیه کنیم

وحید تقی آبادی در ‫۸ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۴، ساعت ۱۰:۴۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۹۱:

درود و مهر

پیشاپیش عذرخواهی میکنم اگر نحوه بیانم خیلی ادبی نیست.

مصرع اول: با توجه به اینکه مولانا از زبان خدا صحبت می‌کنه در این مصرع خداوند اشاره می‌کنه که اگر با همه دنیا باشی و همه دنیا رو هم داشته باشی اما توجه اصلیت به حق و حقیقت که همون خداوند هست نباشه، تو درگیر مجاز هستی و هیچی نداری 

مصرع دوم: برعکس مصرع قبل بشارت میده خدا که اگر توجه اصلیت به خداوند باشه حتی اگر هیچ چیز از دنیا رو هم نداشته باشی اما چون با حقیقت همراه هستی انگار همه چیز داری و با همه هستی

مصراع سوم: توصیه می‌کنه خداوند که درگیر چیزی غیر از خودش نباشی که در اینصورت 

مصراع چهارم: مانند حیوان دم داری هستی که در دام و تله گیر کرده و اسیر شده

 

دو مصرع آخر یک معنی دیگر هم میده و این هست که در بند حرف دیگران نباشی که اگر باشی مثل یک حیوان دم داری هستی که در تله و دام گیر افتاده 

 

امیدوارم که درست معنی کرده باشم و به درد دوستان هم بخوره