امیر لطف زمان
تاریخ پیوستن: ۱۰م آبان ۱۴۰۲
| آمار مشارکتها: | |
|---|---|
حاشیهها: |
۸ |
ویرایشهای تأیید شده: |
۳۹ |
ویرایشهای قطعات تأیید شده: |
۸۱ |
ویرایشهای بخشهای تأیید شده: |
۱ |
ترانههای مرتبط تأیید شده: |
۵ |
مشقهای پیشنهادی تأیید شده: |
۱۶ |
خوانشهای تأیید شده: |
۱ |
امیر لطف زمان در ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۲۳ دی ۱۴۰۳، ساعت ۲۱:۵۵ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قطعات » شمارهٔ ۴۱ - در ذم بیهنران:
در جایی این شعر را به این حالت خواندم که منسوب به خاقانی بود
گر فروتر نشست خاقانی نه ورا عیب و نه ترا ادب است
قل هو الله نیز در قرآن زیر تبت یدا ابی لهب است
امیر لطف زمان در ۱ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۰۰:۲۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۸۱:
موضوع زیبا و متفاوت مولانا در این شعر این است که شعر او، تراوشی از حسِ تجربه های لحظه ای اوست؛ و اگر کسی در آینده آن را میخواند در واقع شعر مولانا را نمیخواند، بلکه خیال و تصور خود خواننده است و هیچ گاه کسی نمی تواند حس و حال واقعی خود مولانا -و هر شاعر دیگری- را تجربه کند.
امیر لطف زمان در ۱ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱ مرداد ۱۴۰۳، ساعت ۱۸:۴۰ دربارهٔ میرداماد » دیوان اشراق » اخوانیات » سؤال میرداماد از شیخ بهایی:
خدا بود و (دگر) هیچ نبود
تصحیح شود، با تشکر.
امیر لطف زمان در ۱ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱ مرداد ۱۴۰۳، ساعت ۱۸:۲۲ دربارهٔ سلمان ساوجی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۳:
وزن شعر بر رجز سالم(مستفعلن) است
امیر لطف زمان در ۱ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۴ تیر ۱۴۰۳، ساعت ۱۱:۵۰ دربارهٔ ایرج میرزا » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۲:
بیت دوم اشاره ای به حدیث حضرت محمد دارد
(ما عَرَفناکَ حقَ معرفتک- ان چنان که شایسته توست تورا نشناختیم)
امیر لطف زمان در ۱ سال و ۶ ماه قبل، یکشنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۳، ساعت ۱۷:۰۵ دربارهٔ جامی » دیوان اشعار » فاتحة الشباب » غزلیات » شمارهٔ ۱۰۷:
در بیت اول واژه خورسند اشتباه است و باید به شکل خرسند نوشته شود.
امیر لطف زمان در ۱ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۴:۵۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۶۴:
بیت دوم اینگونه صحیح تر به نظر میرسه چون قافیه درونی هم داره
افروخت روی دلکش شد سرخ همچو آتش
گفتا بس است درکش تا چند ازین گدایی
امیر لطف زمان در ۹ ماه قبل، جمعه ۳ اسفند ۱۴۰۳، ساعت ۱۸:۵۸ دربارهٔ وطواط » رباعیات » شمارهٔ ۴ - در تغزل: