حکیم نزاری » رباعیات » شمارهٔ ۹

در هیچ صدف نیست چند دردانه ما

جایی نبود دگر چو جانانه ما

هرگز دیدی حاضر و غایب یاری

در خانه خود نشسته هم خانه ی ما