قدسی مشهدی » رباعیات » شمارهٔ ۳۹۴

از بس که بود چشم خزف بر گوهر

تنگ آمده عرصه صدف بر گوهر

از آفت چند قطره دریا دزد

چسبیده صدف به هر دو کف بر گوهر