کمال‌الدین اسماعیل » رباعیات » شمارهٔ ۳۱۰

آن شمع دراز قد که جز سر نکشد

بیش از یک شب عمروی اندر نکشد

ده تو دارد جامه و از سر سبکی

می جوشد مغزش و یکی بر نکشد