فرخی سیستانی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲

پیوسته همی جفا نمایی تو مرا

از بَرداری مگر تو دیوان جفا؟

آگاهی نیست از وفا هیچ تو را

ای جان پدر! نه شیر مرغ‌ست وفا