رضی‌الدین آرتیمانی » رباعیات » رباعی شماره ۷۴

صد شکر که آشفته سر و دستارم

بر گشته ز دوست خلوت و بازارم

حاصل که رسیده تا بجائی کارم

کزیاد رود اگر بیادش آرم