فیض کاشانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰

ای فیض بسی موعظه گفتی به عبث

در گوش نکردی در و سفتی به عبث

نوری بدل کسی نمی‌بینم من

بس خانه تاریک که رفتی به عبث