خاقانی » دیوان اشعار » قطعات » شمارهٔ ۲۴۲
آرزو بود نعمتم لیکن
از خسانِ زَمَن نپذرفتم
بیش میخواستم زمانه نداد
کم همی داد من نپذرفتم