فروغی بسطامی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲

دوشینه فتادم به رهش مست و خراب

از نشهٔ عشق او نه از بادهٔ ناب

دانست که عاشقم ولی می‌پرسید

این کیست، کجایی است، چرا خورده شراب