روح عطار » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۸

با آنکه غمش خانه دل کرد نزول

هرگز نرسیده است وصالش به وصول

گفتم زلفت درازتر یا شب هجر

گفتا ز حکایت درازیم ملول