روح عطار » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۰

با آنکه جز او مونس جانم نبود

بی‌او هوس جان و جهانم نبود

گفتم جانا بی‌تو دلم بس تنگ است

گفتا که بتنگی دهانم نبود