روح عطار » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۹

با آنکه همیشه با منش جنگ بود

وز نام من دل‌شده‌اش ننگ بود

گفتم که در ان دهان تنگت شکر است

گفتا که شکر همیشه در تنگ بود