روح عطار » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۴

ای روشنی روی زمین از رویت

وآشفتگی حال من از گیسویت

مشاطه از آن به شانه زلفت پیراست

تا فرق بود میان ماه و رویت