روح عطار » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۱

آن نرگس شهلای تو بی‌شرم چراست

سنگین‌دل تو به سینه نرم چراست

آتش به دلم فکند عناب لبت

چون عناب است این چنین گرم چراست