روح عطار » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۰

چون نرگس مخمور تو مست خواب است

پیوسته چرا معتکف محراب است

نه ترس ز حق دارد و نه شرم ز خلق

آن نرگس سیرآب عجب بی‌آب است