خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » بدایع الجمال » رباعیات » شمارهٔ ۵۱

چون سوز غم تو از جهان برخیزد

از هستی ما نام و نشان برخیزد

بر خاک سر کوی تو رفتیم به باد

تا خود چه غبار ازین میان برخیزد