مجد همگر » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۲۹

بر بام بدیدمش که جولان می‌کرد

چون حال دلم طره پریشان می‌کرد

از روی چو ماه بام و در می‌افروخت

وز زلف سیاه عنبرافشان می‌کرد