مجد همگر » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۱۶

در عشق تو عمرم به ستم می‌گذرد

روزم همه در محنت و غم می‌گذرد

ایام جمال تو و دور غم من

شکر است که با اینهمه هم می‌گذرد