اسیر شهرستانی » دیوان اشعار » غزلیات ناتمام » شمارهٔ ۱۷۱

آنکه برات چمن برگل و سنبل نوشت

چون به دل ما رسید حرف تغافل نوشت

سبزه خط چون دمید از رخ او نوبهار

نسخه دیوانگی بر ورق گل نوشت