هر چه رود بر سرم چون تو پسندی رواست

بنده چه دعوی کند؟ حکم، خداوند راست

آن را که به جایِ توست هر دَم کَرَمی

عذرش بنه، ار کند به عمری ستمی

دو بامداد اگر آید کسی به خدمتِ شاه

سِیُم، هرآینه در وی کند به لطف نگاه

ماری تو که هر که را ببینی، بزنی

یا بوم که هر کجا نشینی، بکنی

دریاب، کنون که نعمتت هست به‌دست

کاین دولت و مُلک می‌رود دست به دست

به دست آهک تفته کردن خمیر

به از دست بر سینه پیشِ امیر

اگر بمُرد عَدو، جایِ شادمانی نیست

که زندگانیِ ما نیز جاودانی نیست

تو گویی تا قیامت زشت‌رویی

بر او ختم است، و بر یوسف نِکویی

بزرگش نخوانند اهل خرد

که نامِ بزرگان به زشتی برد

در برابر، چو گوسپندِ سلیم

در قفا، همچو گرگِ مردم‌خوار

هر که عیبِ دگران پیشِ تو آورد و شمرد

بی‌گمان، عیبِ تو پیشِ دگران خواهد برد

چه دانند مردم که در خانه کیست؟

نویسنده داند که در نامه چیست

پارسا بین که خرقه در بر کرد

جامهٔ کعبه را جُلِ خر کرد

ترسم نرسی به کعبه، ای اعرابی

کاین ره که تو می‌روی به ترکستان است

دیدار می‌نمایی و پرهیز می‌کنی

بازارِ خویش و آتشِ ما تیز می‌کنی

خوش است زیرِ مُغیلان به راه بادیه خُفت

شبِ رَحیل. ولی ترکِ جان بباید گفت

چون به سختی در بمانی تن به عجز اندر مده

دشمنان را پوست بر کن، دوستان را پوستین

هر سو دَوَد آن کَش ز برِ خویش براند

وآن را که بخواند به درِ کس ندواند

«نه به اَسْتَر بَر، سوارم نه چو اشتر زیر بارم

نه خداوندِ رعیّت نه غلامِ شهریارم

شخصی همه شب بر سرِ بیمار گریست

چون روز بشد، بمرد و بیمار بزیست