بر آتش هجر عمری ار بنشینم

خاک در تو همی بدل بگزینم

از باد همه نسیم زلفت بویم

در آب همه خیال رویت بینم

ای دل چو به غمهای جهان درمانم

از دیده سرشک‌های رنگین رانم

خود را چه دهم عشوه؟ یقین می‌دانم

کاندر سرِ دل رسد به آخر جانم

راز تو ز بیم خصم پنهان دارم

ورنه غم و محنت تو چندان دارم

گویی که ز دل دوست نداریم همه

آری ز دلت ندارم از جان دارم

گفتم که چرا چو ابر خونبارانم

گفت: از پی آنکه چون گلِ خندانم

گفتم که چرا بی تو چنین پژمانم

گفت: از پی آنکه تو تنی من جانم

گفتم که چه نامی ای پسر؟ گفتا: غم

گفتم: نگری به عاشقان؟ گفتا: کم

گفتم: به چه بسته‌ای مرا؟ گفت: به دَم

گفتم: چه بُوَد پیشهٔ تو؟ گفت: ستم

من صورت تو به دیده اندر دارم

کز دیده همی به رخ برش بنگارم

چندان صنما ز دیدگان خون بارم

تا صورت تو ز دیده بیرون آرم

باید که تو اینقَدَر بدانی به‌یقین

کآن‌کو چو تویی برآرد از خاکِ زمین

ناخواسته داد آنچه بایست همه

ناگفته دهد هر آنچه آید پس از این

دیدار به دل فروخت نفروخت گران

بوسه با جان فروشد و هست ارزان

آری چو چنان ماه بُوَد بازرگان

دیدار به دل فروشد و بوسه به جان

سیب و گل و سیم دارد آن دلبر من

سیبش زنخ و گل دو رخ و سیمش تن

بنگر به رخ و دو زلفِ آن سیم‌ذقن

تا لاله به خروار بری، مشک به من

در عشق تو پای کس ندارد جز من

در شوره کسی تخم نکارد جز من

با دشمن و با دوست بدت می گویم

تا هیچ کست دوست ندارد جز من

بگرفت سر زلف تو رنگ از دل تو

نزدود وفا و مهر زنگ از دل تو

تا کم نشود کبر پلنگ از دل تو

موم از دل من برند و سنگ از دل تو

آمد به سمرقند شه از رغم عدو

اینک ملک مشرق بدخواهش کو

گر یبغو و جیحونش نظر دید افزون

پل بر جیحون نهاد و غل بر یبغو

ای تیره شده آب بجوی تو ز تو

وز خوی تو بر نخورد روی تو ز تو

عشاق زمانه را فراغت داده است

روی تو ز دیگران و خوی تو ز تو

وز دست همی در گذرد کارم ازو

آن دل که بدست بت گرفتارم ازو

بیزار شدست از من و من زارم ازو

دل نه ،که هزار درد دل دارم ازو

با روز رخ تو گرچه ای دوست چو ماه

از روز و شب جهان نبودم آگاه

بنمود چو چشم بد فروبست آن ماه

شبهای فراق تو مرا روز سیاه

آیا که مرا تو دستگیری یا نه

فریاد رسی باین اسیری یا نه

گفتی که ترا ببندگی بپذیرم

خدمت کردم گر بپذیری یا نه

چون مهره بروی تخته نردیم همه

گاهی جمعیم و گاه فردیم همه

سرگشتۀ چرخ لاجوردیم همه

تا درنگرید درنوردیم همه

گفتم چشمم کرد بزلف تو نگاه

چون گشت دلم برنگ زلف تو سیاه

گفت او نبرد مگر به بیراهی راه

زیرا که نگیرد آن لب او را بگناه

از چهره و حسنشان همی تابد ماه

بر ماه شکسته زلفشان گیرد راه

با چهرۀ اینچنین بتان دلخواه

من چون دارم خویشتن از عشق نگاه

منگر تو بدو تا نشود دلت از راه

ور سیر شدی ز دل برو کن تو نگاه

ور درد نخواهی تو برو عشق مخواه

عشق ار خواهی مکن دل از درد تباه