فضل و هنر ضایع است تا ننمایند

عود بر آتش نهند و مُشک بسایند

کس نتواند گرفت دامنِ دولت به زور

کوشش‌ِ بی‌فایده‌ست وَسْمه بر ابرویِ کور

سَمْعی اِلیٰ حُسْنِ الْاَغانی

مَنْ ذَا الَّذی جَسَّ الْمَثانی؟

هنروَر چو بختش نباشد به کام

به جایی روَد کش ندانند نام

سهمگن آبی که مرغابی در او ایمن نبودی

کمترین موج، آسیا‌سنگ از کنارش در‌رُبودی

زر نداری نتوان رفت به زور از دریار

زور‌ِ دَه‌مَرده چه باشد‌؟ زرِ یک‌مَرده بیار‌!

بدوزد شَرَه‌، دیدهٔ هوشمند

در‌آرَد طمع‌، مرغ و ماهی به بند

چه خوش گفت بَکْتاش با خَیْلتاش

چو دشمن خراشیدی، ایمن مباش

مَنْ ذٰا یُحَدِّثُنی وَ زُمَّ الْعیسُ

مٰا لِلْغریبِ سِوَیَ الْغَریبِ اَنیسُ

چه خوش گفت آن تهی‌دستِ سلحشور:

جویِ زر بهتر از پنجاه من زور.

گرچه بیرون ز رزق نتوان خوَرد

در طلب کاهلی نشاید کرد

صیّاد نه هر بار شَگالی ببَرَد

افتد که یکی روز پلنگش بخورَد

اگر به هر سرِ موییت صد خِرَد باشد

خِرَد به کار نیاید‌، چو بختْ بد باشد

درشتی کند با غریبان کسی

که نابوده باشد به غربت بسی

غوّاص اگر اندیشه کند کامِ نهنگ

هرگز نکند دُرِّ گرانمایه به چنگ