قرار بر کفِ آزادگان نگیرد مال

نه صبر در دلِ عاشق نه آبْ در غربال

ابلهی کو روزِ روشنْ شمعِ کافوری نهد

زود بینی کِش به شب روغن نباشد در چراغ

به روی خود درِ طمّاع باز نتوان کرد

چو باز شد، به دُرُشتی فراز نتوان کرد

چو دارند گنج از سپاهی دریغ

دریغ آیدش دست بردن به تیغ

زر بده مردِ سپاهی را تا سر بنهد

و گرش زر ندهی، سر بنهد در عالم

همای بر همه مرغان از آن شرف دارد

که استخوان خورد و جانور نیازارد

اگر صد سال گَبْر آتش فروزد

اگر یک دم در او افتد بسوزد

تو بر سرِ قدرِ خویشتن باش و وقار

بازیّ و ظرافت به ندیمان بگذار

بس گرسنه خفت و کس ندانست که کیست

بس جان به لب آمد که بر او کس نگریست

راستی موجبِ رضایِ خداست

کس ندیدم که گم شد از رهِ راست

به دریا در، منافع بی‌شمار است

و گر خواهی سلامت، بر کنار است

ز کارِ بسته میندیش و دلْ شکسته مدار

که آبِ چشمهٔ حیوان درونِ تاریکی است

یا زر به هر دو دست کند خواجه در کنار

یا موج روزی افکندش مرده بر کنار

مَنشین تُرُش از گردشِ ایّام که صبر

تلخ است ولیکن برِ شیرین دارد

بگذار که بندهٔ کمینم

تا در صفِ بندگان نشینم

گر بر سر و چشمِ ما نشینی

بارت بکشم که نازنینی

قارون هلاک شد که چهل خانه گنج داشت

نوشین‌روان نمرد که نامِ نکو گذاشت

آتشِ سوزان نکند با سپند

آنچه کند دودِ دلِ دردمند

نمانَد ستم‌کارِ بدروزگار

بماند بر او لعنتِ پایدار

پیشِ که بر آورم ز دستت فریاد؟

هم پیشِ تو از دستِ تو گر خواهم داد