از مشک حصار گل خود روی که دید؟

بر گل خطّی ز مشک خوشبوی که دید؟

گل‌روی بتی با دلِ چون روی که دید؟

بر پشت زمین نیز چنین روی که دید؟

بت گونه از آن بت حصاری گیرد

شب گونه از آن زلف بخاری گیرد

آن دل که بسش عزیز می‌داشتمی

کی دانستم ز من به خواری گیرد؟!

چون نار رخی ز نور پرمایه که دید؟

گسترده به روز بر، ز شب سایه که دید؟

بر توبه بر، از گناه پیرایه که دید؟

ایمان و نفاق هر دو همسایه که دید؟

رخسار تو را لاله و گل بار که داد؟

وآن سنبل نورسته به گلنار که داد؟

وآن روز به دست آن شب تار که داد؟

وآن یار سزا را به سزاوار که داد؟

چون باد بر آن زلف عبیری گیرد

آفاق دَم عود قمیری گیرد

گل با رخ او به رنگ، سیری گیرد

بددل به امید او دلیری گیرد

تا در دو جهان قضای معبود بُوَد

تا خلق جهان و چرخ موجود بُوَد

گر مُلک بُوَد به دست محمود بُوَد

ور سعد بُوَد به دست مسعود بُوَد

شاه حبش است زلفت ای بدر منیر

از عنبر تاج دارد از لاله سریر

تو شسته همی کنی گل سرخ به قیر

من شسته همی کنم به خوناب زریر

ای سرو روان و بارِ آن سرو، قمر

سروت قد و سیمین بر و چهره چو قمر

ماهی تو؛ اگر بخنددی ماه از ابر

سروی تو؛ اگر ببنددی سرو، کمر

سیمین بر تو سنگ بپوشد به سمور

زلفت به شبه همی کند نقش بلور

ای با لبِ طوطیان و با کشّیِ گور

حسن تو همی مرده برآرد از گور

آمد برِ من، که؟ یار، کی؟ وقتِ سحر

ترسنده، ز که؟ ز خصم، خصمش که؟ پدر

دادمش دو بوسه، بر کجا؟ بر لب بر

لب بُد؟ نه، چه بُد؟ عقیق، چون بُد؟ چو شکر

ای شب نکنی این‌همه پرخاش که دوش

راز دل من مکن چنان فاش که دوش

دیدی چه دراز بود دوشینه شبم

هان ای شب وصل آنچنان باش که دوش

چون بگشایی به خنده آن چشمهٔ نوش

شکّر به فغان آید و پروین به خروش

وز چشم بدش در آن دو زلفین بپوش

کو غارت کرد کلبهٔ مشک‌فروش

خورشید خراسان و خدیو زابل

از نخشب و کش بهار گردد کابل

غل بر یبغو نهاد و پل بر جیحون

جیحونِ به پل دارد و یبغویِ به غل

هم غالیه‌زلفینی و هم سیم‌اندام

هم روی نکو داری و هم نیکو نام

دو لب چو مدام داری و زلف چو دام

من مانده به دام دایم از بهر مدام

سه چیز ببرد از سه چیز تو وصال

از رخ گل و از لب مل و از روی جمال

سه چیز ببرد از سه چیزم همه سال

از دل غم و از رخ نم و از دیده خیال

گفتم: صنما پیشهٔ تو؟ گفت: ستم

گفتم: نگری به غمگِنان؟ گفتا: کم

گفتم که به زر بوسه دهی؟ گفت: دهم

گفتم به‌جز از بوسه دهی؟ گفت: نعم

خوش‌خو دارم به کار، بدخو چه کنم؟

چون هست هنر نگه به آهو چه کنم؟

چون کار گشاده گشت، نیرو چه کنم؟

با زشت مرا خوش است نیکو چه کنم؟

بفروختمت سزد به جان بازخرم

ازران بفروختم گران بازخرم

یاری خواهم ز دوستان ای دلبر

تا بوکه تو را ز دشمنان بازخرم

ای دل ز وصال تو نشانی دارم

وی جان ز فراق تو امانی دارم

بیچاره تنم همه جهان داشت به تو

و اکنون به هزار حیله جانی دارم

شب‌ها چو ز روز وصل او یاد کنم

تا روز هزار گونه فریاد کنم

ترسم که شب اجل امانم ندهد

تا باز به روز وصل دل شاد کنم