امروز دو مرده بیش گیرد مرکن

فردا گوید تربی از اینجا بر کن

زنبورِ درشتِ بی‌مروت را گوی

باری چو عسل نمی‌دهی نیش مزن

پند است خطاب مهتران آن گه بند

چون پند دهند و نشنوی بند نهند

از تو به که نالم که دگر داور نیست

وز دست تو هیچ دست بالاتر نیست

آن را که تو رهبری کسی گم نکند

وآن را که تو گم کنی کسی رهبر نیست

قاضی چو به‌ رشوت بخورد پنج خیار

ثابت کند از بهر تو ده خربزه‌زار

ای طبلِ بلندبانگ در باطن هیچ

بی‌توشه چه تدبیر کنی وقت بسیچ؟

رویِ طَمَع از خَلْق بِپیچ اَر مَردی

تسبیحِ هزار دانه بر دَسْت مَپیچ

دونان چو گلیم خویش بیرون بردند

گویند چه غم گر همه عالم مردند