اسرار فلک را نه تو دانی و نه من

سَرْ دفترِ راحت، نه تو خوانی و نه من

این مایه یقین دان که چو در می‌نگری

یک هفتۀ دیگر، نه تو مانی و نه من!

قومی متحیّرند در کویِ یقین

قومی به گمان فتاده اندر رهِ دین

ناگاه، منادیی بر آید ز کمین

کای بی‌خبران! راه نه آن است، نه این!

ای خواجه! بدان کین فلکِ بیهُده‌ْ دو

همچون من و تو، دید بسی کهنه و نو

آغاز و سرانجامِ جهان را چه کنی؟

از عمر، نصیبِ خویش، برگیر و برو!

یک جُرعه مَیِ کهن، ز ملکی نو بِهْ

وز هرچه نه مَی، طریقِ بیرون‌ْشو بِهْ

چرخشت، بِهْ از تختِ فریدون، صد بار

خشتِ سرِ خُم، ز تاجِ کیخسرو بِهْ!

از آتش و آب و باد و خاکیم همه

وز هستیِ خویش، در هلاکیم همه

تا تن با ماست، در مغاکیم همه

چون تن برود، روانِ پاکیم همه!

تا کی غمِ آن خورَم که دارم یا نه

وین عمر، به خوشدلی گذارم یا نه

پُر کن قدحی باده که معلومم نیست

کین دَم که فرو بَرَم، برآرَم یا نه

چون فارغی ای ‌دوست ز هر اسراری

چندین چه خوری بیهُده هر تیماری؟

چون می‌نرود به اختیارت کاری

خوش باش در این نفس که هستی، باری

آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی

معذوری اگر در طلبش می‌کوشی

باقی همه رایگان نیرزد، هُش دار

تا عمرِ گران‌ْمایه بدان نفروشی!

زاهد نکند به زهدْ سود ای ساقی

زیرا که قَدَر عمل نمود ای ساقی

پُر کن قدحی نبیذ زود ای ساقی

کاندر ازل آنچه بود، بود ای ساقی!

ای دوست! حقیقت شنو از من سخنی

با بادۀ لعل کوش، با سیمْ تنی

کآن کس که جهان کرد، فراغت دارد

از سبلتِ چون تویی و ریش چو منی