غوّاص اگر اندیشه کند کامِ نهنگ

هرگز نکند دُرِّ گرانمایه به چنگ

آن کس که به قرآن و خبر زو نرهی

آن است جوابش که: جوابش ندهی

آن کس که مرا بکشت، باز آمد پیش

مانا که دلش بسوخت بر کشتهٔ خویش

گر دست رسد که آستینش گیرم

ور نه، بروم بر آستانش میرم

دردا که طبیبْ صبر می‌فرماید

وین نفسِ حریص را شکَر می‌باید

شپّره گر وصلِ آفتاب نخواهد

رونقِ بازارِ آفتاب نکاهد

باز آی و مرا بکش که پیشت مردن

خوشتر که پس از تو زندگانی کردن

شاید پسِ کار خویشتن بنشستن

لیکن نتوان زبانِ مردم بستن

جمعی چو گل و لاله به هم پیوسته

تو هیزمِ خشک در میانی رَسْتَه

چون باد مخالف و چو سرما ناخوش

چون برف نشسته‌ایّ و چون یخ بسته

انگور نوآورده ترش طعم بود

روزی دو سه صبر کن که شیرین گردد

در چشم من آمد آن سهی‌سرو بلند

بربود دلم ز دست و در پای فکند

این دیدهٔ شوخ می‌کشد دل به کمند

خواهی که به کس دل ندهی دیده ببند

آن شاهدی و خشم گرفتن بینش

و آن عقده بر ابروی ترش شیرینش

زن کز بر مرد بی رضا برخیزد

بس فتنه و جنگ از آن سرا برخیزد

پیری که ز جای خویش نتواند خاست

الا به عصا کی اش عصا برخیزد

چون پیر شدی ز کودکی دست بدار

بازی و ظرافت به جوانان بگذار

سخت است پس از جاه تَحَکُّم بردن

خو کرده به ناز، جور مردم بردن

استاد معلم چو بود بی آزار

خرسک بازند کودکان در بازار

معشوق هزار دوست را دل ندهی

ور می‌دهی آن دل به جدایی بنهی

با مردم سهل خوی دشخوار مگوی

با آن که در صلح زند جنگ مجوی

بس قامتِ خوش که زیرِ چادَر باشد

چون باز کنی مادر مادر باشد

گر سنگ همه لعل بدخشان بودی

پس قیمت لعل و سنگ یکسان بودی