ابا خوبی و با نغزی و رنگش

برآمد سی و شش مثقال سنگش

ستنبه دیو مهر آمد به جنگش

بزد بر دلش زهر آلوده چنگش

شب از درویش بستد جای تنگش

به نامحرم رسید آواز چنگش

خدنگی رُسته از زین خدنگش

که شمشاد آب گشت از آب و رنگش

به دریا ماند موج نیل رنگش

که در دل بود هم در هم نهنگش

دلم را برد زلف مشک رنگش

چه چاره تابرون آرم ز چنگش

بوده تیره شبان دلگیراز آن روی

دلم بگرفت زلف تیره رنگش

به ناخن گررگ جانم زند دوست

[...]

به مطرب شبه چه خوش میگفت چنگش

خوشا می کز لب ساقیست رنگش

چو ساغر رفته بود از دست مطرب

به صد تصنیف آوردم به چنگش

چه بیم از محتسب بیمم ز شیشه است

[...]

که گرنه بر شکم می‌بست سنگش

ندیدی کس به دیگر جا درنگش

دلم را برد زلف مشک رنگش

چه چاره تا برون آرم ز چنگش

ز دل شد نام من آلودهٔ ننگ

که نه دل باد و نه نام و ننگش

شکسته شیشه ی افلاک، سنگش

ستاره پنبه ی داغ پلنگش

بتی لوح سرین از لخت سنگش

شده موی کمر از راه تنگش

اگر از کاغذ باد است چنگش

رَهاوی را نماید ساز رنگش

بود با شیر گردون، عزم جنگش

که از بالا به زیر آید پلنگش

به کف کاری گران چوب و سنگش

گرفته اره از پشت نهنگش

تجلی ریخته مهتاب رنگش

ز کوه طور آوردند سنگش

ترازو همچو من حیران رنگش

کشد در چشم خود چون سرمه سنگش

ز کوه قاف باشد زیر سنگش

کدنگ اوست بر دوش پلنگش

بود گوهر یتیم مهره سنگش

صدف باشد سفال جام رنگش

بود هم پله خورشید سنگش

خراشیده رخ مه را پلنگش

غزالی پشت کردی گر به جنگش

بجز بر دیده کی دیدی خدنگش