به فرش گشته سه چیز از جهان کم

یکی رنج و دوم درد وسوم غم

ز پیکر همچو کوهی کرده محکم

ز صورت چون بهشتی گشته خرم

به گاه روشنایی ماه و انجم

بدو مانند همچون بت به مردم

درین محنت سرای شادی و غم

که گاهی ماژ باشد گاه ماتم

غمم غم بی و همراز دلم غم

غمم هم‌صحبت و همراز و همدم

غمت مهله که مو تنها نشینم

مریزا بارک الله مرحبا غم

چو دانستم که گردنده‌ست عالم

نیاید مرد را بنیاد محکم

پس آن بهتر که ما در وی مقیمیم

شبان و روز با هم مست و خرم

مرا زان چه که چونان گفت ابلیس

[...]

مسلم کن دل از هستی مسلم

دمادم کش قدح اینجا دمادم

نه زان می‌ها کز آن مستی فزاید

از آن می‌ها که از جانم کم کند غم

حریفانت همه یکرنگ و دلشاد

[...]

زهی پشت و پناه هر دو عالم

سر و سالار فرزندان آدم

دلیل راهت ابراهیم آزر

منادی ملتت عیسی مریم

شبستان مقامت قاب قوسین

[...]

مبارک باد و میمون باد و خرم

همایون خلعت سلطان عالم

بلی خود خلعت سلطان بهرحال

مبارک باشد و میمون و خرم

ترا بیرون ز تشریف شهنشاه

[...]

بجز تو در دو گیتی کس ندیدست

کریم ابن‌الکریمی تا به آدم

زمین تاب عتاب تو ندارد

چه جای این حدیث است آسمان هم

غرض ذات تو بود ارنه نگشتی

[...]

مگو ز ارکان پدید آیند مردم

چنان که‌ارکان پدید آیند از انجم

به معنی‌، کیمیا‌ی خاک آدم

به صورت توتیا‌ی چشم عالم

ز چاهی برده مهدی را به انجم

ز خاکی کرده دیوی را به مردم

جز این یکسر ندارد شخص عالم

مبادا کز سرش مویی شود کم

به گاهِ کوه‌کندن آهنین‌سُم

گهِ دریا بُریدن خیزران دُم

نهاده باده بر کف ماه و انجم

جهان خالی ز دیو و دیو مردم

چو آمد وقت خوان دارای عالم

ز موبد خواست رسم باج‌ِ بَرْسَم

در آن مستی نشسته پیش مریم

دم عیسی بر او می‌خواند هر دم

برست از چنگ مریم شاه عالم

چنانک آبستنان از چنگ مریم

هزار اسب مرصع گوش تا دم

همه زرین ستام و آهنین سم