ولی ز سستی اقبال و بخت نافرجام

در این جهان نرسیدم به دولت اسلام

پی پرستش حق کسی نمی‌نمود اقدام

تمام را به شرار جحیم بود مقام

دوید فضه غمدیده باشتاب تمام

ز قول بی‌بی خود نزد شیر برد پیام

ستمکش دو جان دختری رقیه بنام

در آن زمان که مکان داشت در خرابه شام

ز شیر دادن یوسف گذشت چون ایام

کنیز داشت یکی کودک و بشیرش نام

چو دید زاری آن زن مهیمن علام

بدان ضعیفه همانا شد این چنین الهام

برم ز کوفه و یا کربلا به نزد تو نام

و یا ز شام و یزید لعین بدفرجام

به یک طرف اسرای دیار کوفه و شام

کنند زیر و زبر از هجوم صف قیام

علیله دخترکی در مدینه فاطمه نام

به جای ماند از آن شهریار عرش مقام

به ساعتی که ز بیداد خلق کوفه و شام

شهید گشته محبان شاه تشنه تمام

عرب دو دست ادب را به سینه نزد امام

نهاد و کرد بدان شاه کم سپاه سلام

به گریه گفت که ای قاصد خجسته پیام

تو کیستی که نمودی بدین غریب سلام

که شد به یادیه روزی رسول فخر انام

به سایه شجری لحظه‌ای گرفت آرام

که خشک گشت به یکباره آن درخت تمام

قدش معاینه خم شد ز محنت ایام

مبین به ما که بدیم ای مهیمن علام

به لطف خویش نگه کن به عاصی گمنام

ز پیشتر بز تو و امتت به روز قیام

بود به سایر امت دخول خلد حرام

ز هر صفت که کنی وصف او به حسن تمام

گرفته‌ام حبیبه از آن مخدره نام

چه کرده‌ایم که این آب و نان به اهل ظلام

بود حلال و به آل بنی شده است حرام

که تا علی به جهان زنده است نزد عوام

به ما خلافت ناحق نباید استحکام

روایتست که از فرقت رسول انام

به چشم فاطمه چون روز تیره شد چون شام