سحر چون به یاد تو افتد دلم

قیامت گه غم شود منزلم

به سختی است چون عقده مشکلم

گرو در سیاهی برد از دلم

علمدار را دست و پا شد قلم

بکردند اسبان دم خود علم

به کشتی چو بنشست آن کان حلم

بدل گشت دریا به دریای علم

پدر را از آن می ستاید دلم

که فیضش رسانید تا منزلم

طمع نیست از کشت بی حاصلم

به خشنودیت کار دارد دلم

نه از دلبری بردی از کف دلم

ز دلداریت ماند پا در گلم

فرازد به سر آفتابت علم

طرازد به مدحت عطارد قلم

بشوق گل این باغ شد منزلم

درین منزل آسود از گل دلم

پذیرفت چون رنگ زردی گلم

هم آواز شد با زغن بلبلم

قضا کرد روزی از او غافلم

سرشتند گویا ز غفلت گلم

گهی نیزه بر دست و گاهی قلم

گهی جبه بر دوش و گاهی علم

برده صبرم از دل و از کف دلم

ز آن بود دستم به سر پا در گلم

با نگاهی برده است از کفدلم

عشق او آمیخته است اندرگلم

از تو صد امید بود اندر دلم

وه یکی ز آن صد نیامد حاصلم

چه خونها که از او بود در دلم

نشدگاهی آسان از اومشکلم

تویی روز و شب در زبان و دلم

ز یاد تو پیوند بر نگسلم

دوصد شکر کافروخت زان محفلم

به نور حسینی چراغ دلم

که آن رهبر آسان کند مشکلم

کند گنج اسرار یزدان دلم

منور شد از نور عرفان دلم

بشد کعبه ی عارفان منزلم