یکی آرزو خواست روشن دلم

همی دل از آن آرزو نگسلم

از این رای گر تاب گیرد دلم

دل تیره گشته ز تن بگسلم

به نزدیک اوی‌ست جان و دلم

ز جان و دل خویش چون بگسلم‌؟

همه آرزوها شود در دلم

بماند چو رای از جهان بگسلم

بدو گفت خون شد ز انده دلم

ز زخم مژه تا دل اندر گلم

رسید اندر آن پیل و چتر و علم

به یک ضرب تیغش علم شد قلم

نشان سنان تو دارد دلم

ز سودای عشق تو پا در گلم

ز یزدان بدین بازماند دلم

پس آنگاه دل را ز تن بگسلم

ز نور عبادت شکوفد دلم

نبینم زمانی ملال و الم

همی داغ دیگر نهی بر دلم

ز من بگسلی، من ز جان بگسلم

که از دیرباز این سخن در دلم

همی دارم و دل همی بگسلم

ز شادی ببالید بر رخ گلم

ز رامش بخندید جان و دلم

چو خواهید کآرام گیرد دلم

بهانه ز روی زمین بگسلم

ز کشمیر لؤلؤ ز بهر دلم

بیامد که پیوند از او نگسلم

همانا که بی او نخواهد دلم

وگر خواهدم دل ز تن بگسلم

که با تو بدین کار یکتا دلم

مگر بیخ بهمن ز بُن بگسلم

بدین سوگ خرسند گشتی دلم

کز آن درد دل را همی بگسلم

قضی اللَّه امرا و جف القلم

و فیما قضی ربنا ما ظلم‌

به گردندگی چون فلک مایلم

جز آفاق‌گردی نخواهد دلم

قضی الله امرا و جف القلم

و فیما قضی ربنا ما ظلم