چو خسرو بر آن گونه بر دیدشان

بفرمود تا قارن کاویان

سراپردهٔ شهریار جهان

کشیدند بر پیش آب روان

همه برگشادند گویا زبان

که اکنون که نزدیک شد بد گمان

همان خود و شمشیر و برگستوان

سپرهای چینی و تیر و کمان

مگر کز بدان پاک گردد جهان

به داد و دهش من ببندم میان

تو گفتی برآمد زمین بآسمان

وگر گشت خورشید اندر نهان

ز کوه اندر آوردمش تازیان

خروشان و نوحه‌زنان چون زنان

بمان تا مگر مادرت را به جان

ببینم پس این داستانها بخوان

تبه گرددم چهر و رنگ رخان

بریزد به خاک اندرون استخوان

همه پهلوانان ابا موبدان

برفتند نزدیک شاه جهان

که ما پند او را به کردار جان

بداریم تا جان بود جاودان

کجا آن یلان و کیان جهان

از اندیشه دل دور کن تا توان