تا برد نقش رویش آب صواب

من برم نقش روی او از آب

به سراب از سرِ طمع مشتاب

زانکه نبود سراب را پایاب

خیمهٔ عمر او هزار طناب

ماه خیمه‌ش برابر مهتاب

با خطش خط خازن و بوّاب

همچو با آب صافیست سراب

از پی سرو جویبار صواب

دیده‌ها کرده همچو ابر پر آب

ور بخواند مرا ز بهر عتاب

همه تن دل شوم بسان حباب

دل مر او را نموده راه صواب

دین مر او را جمال داده خطاب

ای ترا حق نموده راه صواب

ای ترا دین جمال کرده خطاب

وان گزیده جماعت اصحاب

همه در راه دین اولوالالباب

همه لرزنده در عنا و عذاب

چون زر و سیم سفله بر سیماب

رفت زی حج به کدیهٔ محراب

اینت فضل اینت مزد اینت ثواب

به خط ابن مقله و بوّاب

ترّهات مسیلمهٔ کذّاب

بهر این است در ره اسباب

سر نگوسار لای لاانساب

نه ز نبض‌اند عالم و نه ز آب

مسئله را نداده هیچ جواب

انسداد مبادی الاعصاب

انقطاع و نفوذ قوّت و تاب

به فساد آید آن طعام و شراب

هاضمه زو بمانده اندر تاب

یا چو ریگی که تفته گشت از تاب

آب یابد خورد به سیری آب

خاطرش تیزرو بسان شهاب

کَون را با دلش نمانده حجاب

بده از خون دیده در محراب

از درون طوبی یقین را آب

سوسماری که فارغست از آب

چه سرِ آب نزد او چه سراب