بود نهرالمعلی این را باب

زن ز کرج آب دجله گشت حجاب

زن بدو گفت کامشب اندر آب

منشین جان خود هلا دریاب

باز چشم تو در ره اسباب

هست سوی شراب و جامهٔ خواب

سگ دیوانه را بکش به عذاب

زانکه اندر ره درنگ و شتاب

ایمن آنگه شوی ز محنت و تاب

که خوری شربتی ز بادهٔ ناب

دل ز بند تو خوش بُوَد به عذاب

چه عجب کز نمک خوش است کباب

زین نکویان یکی ز روی عتاب

پشت غم را خمی دهد ز نهاب

زانکه در جان به واسطهٔ اسباب

زفتی از خاک رُست و ترّی از آب

این هم از فعل تست کاندر تاب

از سرِ آب رفته‌ای به سراب

آتش جان تو بدست صواب

شسته‌اند اختران به هفتاد آب

موش را موی هست چون سنجاب

لیک پاکی نیاید از دریاب

به لگد بام خانه کرده خراب

کیست این مدّعی بی‌خور و خواب

چشمهٔ اشک چشم من بشتاب

تا درِ باغ رفته از لبِ آب

پایهٔ ابر همچو درّ خوشاب

آمد از حد ارمن و سقلاب

تا بگوید که بهر آتش و آب

آب فرعون چون ببردم از آب

جگرت گر ز تشنگیست کباب

تا نجویی ز ماهی فلک آب

آن شنیدی که عُمّر خطاب

دید قومی نشسته در محراب

به چه بنهم ترا به یار جواب

ای ز تو دین و شرع گشته خراب

دلو و حبل اینک و چهی پر ز آب

آب ده مرغ را سبک بشتاب

تو مر این مرغ را ز چاه پر آب

نتوانی ز آب داد اسباب