ملک باد بگفت اذن ده ای لجه جود

تا بر انداز مشان نام زاقلیم وجود

خود شوند ارهمه چون طایفه عاد و ثمود

از دمی بر گسلانم من از آنجمله عقود

ای دل گمشده باز آی که آمد به شهود

آنچه مقصود تو از دایره هستی بود

ای دل از پرده برون آی، که از پرده غیب

شاهد بزم ازل آمده، در ملک وجود

مرکز دایره ملک وجود، آن که بود

[...]

به تکلم لب چون لعل، ز هم باز نمود

کرد با مادر غمدیده چنین گفت و شنود

یار شد یار دگر یار چو بخت مسعود

به غنیمت بشمار این دو سه روز معدود

لاتکن قط علی نعمت رب لکنود

ساز چون سوسن آزاد هلاساز درود

سر به زانوی غمت چند پی بود و نبود

چون بود تو نابود از این بود چه سود

گیرم اندر همه عمر آنچه نبودت همه بود

باید این گونه به سر برد در اقلیم وجود

یکی از لشگر بی‌دین یزید مردود

اینچنین کرد ندا سوی زن و مرد یهود

«پنج دزدیده » که در آخر ماه آبان

موبد پارسی اندرین هر سال فزود

نامشان را چو ز استاد بپرسیدم گفت

آفرین، فرخ، فیروز، دگر راست، درود

در اوستا بود آن روز نخسین «اهنود»

دوم از پنجه دزدیده همی دان «اشتود»

باز «اسپنتمد» آنگاه «وهو خشتو» دان

هشتویش است و «اورداد» بر او گاه فزود

هر زمان از بر ابر سیه و سینه دود

شعله ها شد به هوا سرخ و سیه زرد و کبود

تیره شد یکسره گیتی ز فراز و ز فرود

غرش رعد بگوش آمد و آوای سرود

شد چو زیبق بدل بوته که بعد از دم و دود

شعله زرد و کبودش شده بر چرخ کبود

دوش رفتم به تماشای خرابات فرنگ

شوخ گفتاری رندی دلم از دست ربود

گفت این نیست کلیسا که بیابی در وی

صحبت دخترک زهره وش و نای و سرود

این خرابات فرنگ است و ز تأثیر میش

[...]

شاه اخوان صفا رفت ز اقلیم وجود

با تن خون آلود

پادشاها ز ستبداد چه داری مقصود

که از این کار جز ادبار نگردد مشهود

جودکن در ره مشروطه که گردی مسجود

«‌شرف مرد به ‌جود است و کرامت به‌ سجود»

به هوای نفسی جمله نمایند قعود

آه از این قوم عنود

«‌هر که این هر دو ندارد عدمش به ز وجود»

«‌خاک مصر است ولی بر سر فرعون و جنود»

« که همی تافت بر آرامگه عاد و ثمود»

« گرت ایمان درست است به روز موعود»

« که محالست درین مرحله امکان خلود»

[...]

من در این فکرت و هی باد افزود

گوشم از خاک «مه آباد» آلود