پاکبازانی که اندر ژنده‌اند

خود بصورت مرده ودل زنده‌اند

هر یکی چون از فلک تابنده اند

رهبرند و راهرو تا زنده اند

باد و خاک و آب و آتش بنده‌اند

با من و تو مرده با حق زنده‌اند

مُرده زین سو اند و زان سو زنده‌اند

خامش اینجا و آن طرف گوینده‌اند

هر یکی مر اصل خود را بنده‌اند

احتیاطی کن به‌هم ماننده‌اند

برگهای جسمها ماننده‌اند

لیک هر جانی بریعی زنده‌اند

آن جهان چون ذره ذره زنده‌اند

نکته‌دانند و سخن گوینده‌اند

مرگ آشامان ز عشقش زنده‌اند

دل ز جان و آب جان بر کنده‌اند

هستها را سوی پس افکنده‌اند

نیستها را طالبند و بنده‌اند

جملهٔ ذرات اکوان سر به سر

ز آفتاب حسن او تابنده اند

روح اعظم سایهٔ آن حضرت است

عالمی در سایه اش دل زنده اند

خواجه ای کش خیل شاهان بنده اند

حلقه حکمش به گوش افکنده اند

چون بهایم در الم تا زنده اند

جان به محرومی و سختی کنده اند

زآنچه آن را بر تو آموزنده اند

سوی تو بر کسب آنم خوانده اند

جرم آنان را نه بردارنده اند

هیچ چیز و خود به کذب آکنده اند

آن کسانی کز خدا ترسنده اند

سال و مه در بندگی پاینده اند