خود مؤثرتر نباشد زهره زآب

ای بسا آبا که کرد او تن خراب

یک سؤالستم بگو ای ذو لباب

اندرین مجلس سؤالم را جواب

باز گشته از دم او هر دو باب

در دو عالم دعوت او مستجاب

بر جنازه هر که را بینی به خواب

فارس منصب شود عالی رکاب

ور ببندی چشم خود را ز احتجاب

کار خود را کی گذارد آفتاب

گفت دزدان آمدند اندر نقاب

رختها بردند از پیشم شتاب

او ندارد خواب و خور چون آفتاب

روحها را می‌کند بی‌خورد و خواب

هم تو خود را بر کنی از بیخ خواب

هم‌چو تشنه که شنود او بانگ آب

بر جه ای عاشق برآور اضطراب

بانگ آب و تشنه و آنگاه خواب

گر جهان پر شد ز نور آفتاب

کی بود خوار آن تف خوش‌التهاب

این دو انبازند مطرب با شراب

این بدان و آن بدین آرد شتاب

چون در آمد آن ضریر از در شتاب

عایشه بگریخت بهر احتجاب

می‌رود بی‌روی‌پوش این آفتاب

فرط نور اوست رویش را نقاب

ترسم ار خامش کنم آن آفتاب

از سوی دیگر بدراند حجاب

یا بپرسیدم چه خوردی ناشتاب

تو بگویی نه شراب و نه کباب

بی‌حجابت باید آن ای ذو لباب

مرگ را بگزین و بر دران حجاب

گفت گفتی بشنو از چاکر جواب

تا نمانی در تحیر و اضطراب

عاشق و معشوق مرده ز اضطراب

مانده ماهی رفته زان گرداب آب

مستمع او قایل او بی‌احتجاب

زانک الاذنان من الراس ای مثاب

خوابها می‌دید جانم در شباب

که سلامم کرد قرص آفتاب