کی کند آن مست جز عدل و صواب

که ز جام حق کشیدست او شراب

چون برون‌شوشان نبودی در جواب

پس رمیدندی از آن راه تباب

کوزه می‌بینی ولیکن آن شراب

روی ننماید به چشم ناصواب

گردش سنگ آسیا در اضطراب

اَشْهَد آمد بر وجودِ جویِ آب

پیشوای بد بود آن بز شتاب

می‌برد اصحاب را پیش قصاب

باز رستم من ز تشویش و عذاب

دوش خوش خفتم در آن بی‌خوف خواب

زن بخوردش با کباب و با شراب

مرد آمد گفت دفع ناصواب

ساعتی او با خدا اندر عتاب

که نصیبم رنج آمد زین حساب

بر رخ صوفی زدند آب و گلاب

تا به هوش آید ز بی‌خویشی و خواب

بس تن بی‌سر که دارد اضطراب

بس سر بی‌تن به خون بر چون حباب

چون خیالی دید آن خفته به خواب

جفت شد با آن و از وی رفت آب

ز آفتاب ار کرد خفاش احتجاب

نیست محجوب از خیال آفتاب

آب و ابر و آتش و این آفتاب

رازها را می برآرد از تراب

سنگها در آستین بودش شتاب

خرد کردش پیش او بود آن صواب

ای ایاز گشته فانی ز اقتراب

هم‌چو اختر در شعاع آفتاب

هم دعا از من روان کردی چو آب

هم نباتش بخش و دارش مستجاب

لذت تخصیص تو وقت خطاب

آن کند که ناید از صد خم شراب

هفت دریا هر دم ار گردد سراب

گوش گیری آوریش ای آب آب

ذره‌ای کان محو شد در آفتاب

جنگ او بیرون شد از وصف و حساب

برف را خنجر زند آن آفتاب

سیلها ریزد ز کُه ها بر تراب