ظالم برفت و قاعدۀ زشت از او بماند

عادل برفت و نام نکو یادگار کرد

اگر هست مرد از هنر بهره ور

هنر خود بگوید نه صاحب هنر

سر گرگ باید هم اول برید

نه چون گوسفندان مردم درید

خداوند فرمان و رای و شکوه

ز غوغای مردم نگردد ستوه

چو گرگان پسندند بر هم گزند

برآساید اندر میان گوسپند

ملک و دولت را به تدبیر بقا دانی که چیست

کاو به فرمان تو باشد تو به فرمان خدای

مروت نباشد بر افتاده زور

برد مرغ دون دانه از پیش مور

دادگر اندر دو جهان پادشاست

ورنه هم آنجا و هم اینجا گداست

اگر عنقا ز بی برگی بمیرد

شکار از صید گنجشکان نگیرد

چو ما را به غفلت بشد روزگار

تو باری دمی چند فرصت شمار

چو بیداد کردی توقع مدار

که نامت به نیکی رود در دیار

کسی ره سوی گنج قارون نبرد

و اگر برد ره باز بیرون نبرد

کسی را در این بزم ساغر دهند

که داروی بیهوشی‌اش در دهند

در روی تو گفتم: سخنی چند بگویم

رو باز گشادی و در نطق ببستی

در این ورطه کشتی فرو شد هزار

که پیدا نشد تخته‌ای بر کنار

آن نه رویی ست که من وصف جمالش دانم

این حدیث از دگری پرس که من حیرانم

جهان نماند و خرم روان آدمی‌ای

که باز ماند از او در جهان به نیکی یاد

جوانمرد و خوشخوی و بخشنده باش

چو حق بر تو باشد تو با بنده باش

بسا اهل دولت به بازی نشست

که دولت به بازی برفتش ز دست

زر افشان چو دنیا بخواهی گذاشت

که سعدی دُر افشاند اگر زر نداشت