چو در چشمِ شاهد نیاید زرت

زر و خاکْ یکسان نماید برت

دردا که طبیبْ صبر می‌فرماید

وین نفسِ حریص را شکَر می‌باید

آن کس که مرا بکشت، باز آمد پیش

مانا که دلش بسوخت بر کشتهٔ خویش

اگر خود هفت سَبْع از بر بخوانی

چو آشفتی الف ب ت ندانی

عجب است با وجودت که وجودِ من بمانَد

تو به گفتن اندر آییّ و مرا سخن بماند

عجب از کشته نباشد به درِ خیمهٔ دوست

عجب از زنده که چون جان به در آورد سَلیم؟

گر دست رسد که آستینش گیرم

ور نه، بروم بر آستانش میرم

سَرَیٰ طَیْفُ مَنْ یَجْلُو بِطَلْعَتِهِ الدُّجیٰ

شگفت آمد از بختم که این دولت از کجا؟

آن که نَباتِ عارِضش آبِ حیات می‌خورَد

در شکرش نگه کند هر که نَبات می‌خورَد

برو هر چه می‌بایدت پیش گیر

سرِ ما نداری، سرِ خویش گیر

شپّره گر وصلِ آفتاب نخواهد

رونقِ بازارِ آفتاب نکاهد

باز آی و مرا بکش که پیشت مردن

خوشتر که پس از تو زندگانی کردن

شاید پسِ کار خویشتن بنشستن

لیکن نتوان زبانِ مردم بستن

پارسا را بس این قدر زندان

که بود هم طویلهٔ رندان

إِنْ لَم أَمُتْ یَومَ الوَداعِ تَأسُّفاً

لا تَحسَبوني في المَوَدَّةِ مُنصِفاً

گر تضرع کنی و گر فریاد

دزد زر باز پس نخواهد داد

نباید بستن اندر چیز و کس دل

که دل برداشتن کاری‌ست مشکل

آن شاهدی و خشم گرفتن بینش

و آن عقده بر ابروی ترش شیرینش

از دست تو مشت بر دهان خوردن

خوش‌تر که به دست خویش نان خوردن

انگور نوآورده ترش طعم بود

روزی دو سه صبر کن که شیرین گردد