گنجور

غزل شمارهٔ ۷۹۸

 
صائب تبریزی
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات
 

در آتشم ز دیده شوخ ستاره ها

در هیچ خرمنی نفتد این شراره ها!

خالی شده است از دل آگاه مهد خاک

عیسی دمی نمانده درین گاهواره ها

پهلو ز کار عشق تهی می کنند خلق

جای ترحم است بر این هیچکاره ها

جز حرف پوچ، قسمت زاهد ز عشق نیست

کف باشد از محیط نصیب کناره ها

پستی دلیل قرب بود در طریق عشق

اینجا پیاده پیش بود از سواره ها

صحبت غنیمت است به هم چون رسیده ایم

تا کی دگر به هم رسد این تخته پاره ها

در حسن بی تکلف معنی نظاره کن

از ره مرو به خال و خط استعاره ها

صائب نظر سیاه نسازد به هر کتاب

فهمیده است هر که زبان اشاره ها

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام