گنجور

غزل شمارهٔ ۵۸۶۶

 
صائب تبریزی
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات
 

ما گر چه در بلندی فطرت یگانه ایم

صد پله خاکسارتر از آستانه ایم

دیدیم اگر چه سنگ در او بارها گداخت

ما غافل از گداز درین شیشه خانه ایم

در گلشنی که خرمن گل می رود به باد

در فکر جمع خار و خس آشیانه ایم

از ما مپرس حاصل مرگ و حیات را

در زندگی به خواب و به مردن فسانه ایم

چون صبح زیر خیمه دلگیر آسمان

در آرزوی یک نفس بیغمانه ایم

چون زلف هر که را که فتد کار در گره

با دست خشک عقده گشا همچو شانه ایم

دایم کمان چرخ بود در کمین ما

در خاکدان دهر همانا نشانه ایم

آنجاست آدمی که دلش سیر می کند

ما در میان خلق همان بر کرانه ایم

ما را زبان شکوه ز بیداد یار نیست

هر چند آتشیم ولی بی زبانه ایم

گر تو گل همیشه بهاری زمانه را

ما بلبل همیشه بهار زمانه ایم

در محفلی که روی تو عرض صفا دهد

سرگشته تر ز طوطی آیینه خانه ایم

صائب گرفته ایم کناری ز مردمان

آسوده از کشاکش اهل زمانه ایم

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام