گنجور

غزل شمارهٔ ۵۸۴۲

 
صائب تبریزی
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات
 

ما شمع را به شهپر خود، سر گرفته ایم

دایم ز شیشه پنبه به لب بر گرفته ایم

بر می خوریم با همه تلخی گشاده روی

سر مشق مشرب از خط ساغر گرفته ایم

خاموش کرده ایم به نرمی حریف را

دایم به موم، روزن مجمر گرفته ایم

باری که سنگ سرمه کند کوه قاف را

از دوش آسمان و زمین بر گرفته ایم

تسخیر کرده ایم فلک را به نیم آه

نمرود را به پشه لاغر گرفته ایم

سر پنجه تصرف ما آهنین قباست

در آب تیغ ریشه چو جوهر گرفته ایم

در زیر چرخ خواب فراغت نمی کنیم

از راه سیل بستر خود بر گرفته ایم

زان خط مشکفام که خون می چکد از و

آیینه چون محیط به عنبر گرفته ایم

دلسوزتر ز حسن گلوسوز یار نیست

ما چاشنی قند، مکرر گرفته ایم

آن زلف را به دانه دل صید کرده ایم

سیمرغ را به دام کبوتر گرفته ایم

طوفان نوح سرد نسازد تنور ما

زینسان که ما ز آتش دل در گرفته ایم

نسبت به کوی دوست درست است عزم ما

از اضطراب دل ره دیگر گرفته ایم

از پیچ و تاب عشق که عمرش دراز باد

چون رشته جای در دل گوهر گرفته ایم

آن آتشی که جرأت پروانه داغ اوست

در زیر بال خود چو سمندر گرفته ایم

نتوان گرفت دل ز سر زلف، ورنه ما

برگ خزان رسیده ز صرصر گرفته ایم

از ما مجوی زینت ظاهر که چون صدف

ما اندرون خانه به گوهر گرفته ایم

صائب ز همزبانی عطار خوش زبان

منقار خود چو پسته به شکر گرفته ایم

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام