گنجور

غزل شمارهٔ ۴۲۵۴

 
صائب تبریزی
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات
 

حکم خرد به مردم مجنون نمی رود

دیوانه است هر که به هامون نمی رود

هر چند پیر گشت و فراموشکار شد

بیداد ما ز خاطر گردون نمی رود

استادگی ز تیزی شمشیر عشق اوست

از زخم ما به ظاهر اگر خون نمی رود

بیطاقتی مکن که بلای سیاه خط

از صد هزار تبت وارون نمی رود

هر جا که هست نقطه دل، غم محیط اوست

مرکز زحکم دایر بیرون نمی رود

عنقا ز کوه قاف نخیزد به هایهو

از سنگ کودکان غم مجنون نمی رود

مژگان مرا ز مد نظر برد سیل اشک

از پیش چشمم آن قد موزون نمی رود

از خودبرون شدن نتوانند غافلان

پای به خواب رفته به هامون نمی رود

در وقت خواب بیش شود پیچ و تاب مار

سودای گنج از سر قارون نمی رود

صائب بساز با غم آن زلف پر شکن

کاین درد پا شکسته به افسون نمی رود

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام