گنجور

غزل شمارهٔ ۲۶۴۱

 
صائب تبریزی
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات
 

صورت شیرین اگر از لوح خارا می رود

از دل سنگین ما نقش تمنا می رود

می دود مجنون به زور عشق بر گرد جهان

آب دارد قوت از سرچشمه هر جا می رود

برنمی آید غرور حسن با تمکین عشق

یوسف از کنعان به سودای زلیخا می رود

عمر چون سیل و عدم دریا و ما خاروخسیم

در رکاب سیل، خار و خس به دریا می رود

مرگ را آلودگی کرده است بر ما ناگوار

نقره بی غش در آتش بی محابا می رود

از خیال بازگشت گلستان آسوده است

شبنمی کز جلوه خورشید از جا می رود

نیست صحبت را اثر در طینت آهن دلان

تیزی سوزن کی از قرب مسیحا می رود؟

در طریق عشق خار از پا کشیدن مشکل است

ریشه در دل می کند خاری که در پا می رود

در قیامت هم نمی یابد حریم سینه را

از خرام او دل هرکس که ازجا می رود

شرم مجنون شوخی از چشم غزالان برده است

بی نگهبان محمل لیلی به صحرا می رود

می رود داغ کلف صائب اگر از روی ماه

فکر خال و خط او هم از دل ما می رود

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام