گنجور

حکایت شمارهٔ ۷

 
سعدی
سعدی » گلستان » باب ششم در ضعف و پیری
 

توانگری بخیل را پسری رنجور بود، نیک خواهان گفتندش مصلحت آنست که ختم قرآنی کنی از بهر وی یا بذل قربانی. لختی به اندیشه فرو رفت و گفت مصحف مهجور اولیتر است که گله دور.

صاحب دلی بشنید و گفت ختمش به علت آن اختیار آمد که قرآن بر سر زبانست و زر در میان جان

به دیناری چو خر در گل بمانند

ور الحمدی بخواهی صد بخوانند

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | منبع اولیه: ویکی‌نبشه | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

علی فروزنده تبریزی نوشته:

نسخه دکتر خلیل خطیب رهبر:

دریغا گردن طاعت نهادن گرش همراه بودی دست دادن

بدیناری چو خر در گل بمانند ور الحمدی بخواهی, صد بخوانند

اصلاح نوشته:

اگر حمد بخانی صد خواهی گرفت./

کانال رسمی گنجور در تلگرام