عیب یاران و دوستان هنرست

سخن دشمنان نه معتبرست

مهر مهر از درون ما نرود

ای برادر که نقش بر حجرست

چه توان گفت در لطافت دوست

هر چه گویم از آن لطیفترست

آن که منظور دیده و دل ماست

نتوان گفت شمس یا قمرست

هر کسی گو به حال خود باشد

ای برادر که حال ما دگرست

تو که در خواب بوده‌ای همه شب

چه نصیبت ز بلبل سحرست

آدمی را که جان معنی نیست

در حقیقت درخت بی‌ثمرست

ما پراکندگان مجموعیم

یار ما غایبست و در نظرست

برگ تر خشک می‌شود به زمان

برگ چشمان ما همیشه ترست

جان شیرین فدای صحبت یار

شرم دارم که نیک مختصرست

این قدر دون قدر اوست ولیک

حد امکان ما همین قدرست

پرده بر خود نمی‌توان پوشید

ای برادر که عشق پرده درست

سعدی از بارگاه قربت دوست

تا خبر یافتست بی‌خبرست

ما سر اینک نهاده‌ایم به طوع

تا خداوندگار را چه سرست