گنجور

غزل شمارهٔ ۱۹۳۹

 
مولوی
مولوی » دیوان شمس » غزلیات
 

می پرد این مرغ دیگر در جنان عاشقان

سوی عنقا می کشاند استخوان عاشقان

ای دریغا چشم بودی تا بدیدی در هوا

تا روان دیدی روان گشته روان عاشقان

اشتران سربریده پای بالا می نهند

اشتر باسر مجو در کاروان عاشقان

آن جنازه برپریدی گر نگفتی غیرتش

بی نشان رو بی‌نشان رو بی‌نشان عاشقان

چون به گورستان درآید استخوان عاشقی

صد نواله پیچد از وی میرخوان عاشقان

ذره ذره دف زدی و کف زدی در عرس او

گر روا بودی شدن پیدا نهان عاشقان

چون تن عاشق درآید همچو گنجی در زمین

صد دریچه برگشاید آسمان عاشقان

در کفن پیچید بینید ای عزیزان کوه قاف

چشم بند است این عجب یا امتحان عاشقان

خرمن گل بود و شد از مرگ شاخ زعفران

صد گلستان بیش ارزد زعفران عاشقان

ای رسول غیرت مردان دهانم را مگیر

تا دو سه نکته بگویم از زبان عاشقان

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

... نوشته:

با سلام و خسته نباشید.این غزل نیازمند ویرایشی کامل میباشد.چند نکته ی کوچکش:
“بیت ۱″
می پرد این مرغ دیگر “تا” جنان عاشقان
“بیت۴″
از جمازه بر پریدی و بگفتی غیرتش بی نشان را بی نشان را بی نشان عاشقان
“بیت۱۰″
ای رسول قرب وعزت هان دهانم را مگیر تا دو سه نکته بگویم از زبان عاشقان
همانطور که گفتم این غزل نیازمند ویرایش میباشد.جای چند از ابیات هم باید عوض شود.بنده فقط به چند نکته اشاره کردم.
در پناه مولا

کانال رسمی گنجور در تلگرام